Łysienie bliznowaciejące i trudności w diagnozowaniu
Posted on lut 10, 2010 under Leczenie łysienia, Łysienie bliznowaciejące | No CommentGdy zaczyna się tragedia…
Coby o tym nie pisać, dla niemal każdego, gdy pojawia się łysienie bliznowaciejące zaczyna się tragedia. Może użycie pojęcia „tragedia” wyda się niestosowne lub nadmiernie naładowane emocjonalnie. Prawda jest taka, że łysienie bliznowaciejące jest poważnym schorzeniem i opisanie go w ten sposób uważam za jak najbardziej właściwe. Takie ujęcie nie jest wynikiem nadmiernego rozemocjonowania, a tylko świadomości powagi problemu. Jest on o wiele poważniejszy niż czasem zdają sobie z tego sprawę sami chorzy.
Duża ilość materiałów teoretycznych
Łysienie bliznowaciejące doczekało się poważnych opracowań oraz tysięcy artykułów informacyjnych skierowanych do potencjalnych pacjentów. Jak zawsze, tak i tym razem można spotkać się z szeregiem często sprzecznych informacji. Niektórzy autorzy sugerują, iż łysienie bliznowaciejące wiąże się z innymi chorobami skóry, a inni wręcz przeciwnie nie widzą takiego związku i traktują je jako całkowicie odrębną jednostkę chorobową.
Mogłoby się wydawać, że takie dywagacje czysto teoretyczne nie są dość istotne z punktu widzenia pacjenta. Trzeba jednak pamiętać, że rozpoznanie choroby oraz wybór metody leczenia w dużej mierze zależy od przyjętych przez lekarza założeń teoretycznych.
Diagnoza nie jest łatwa także z tej przyczyny, że czasami łysienie bliznowaciejące rozwija się praktycznie bezobjawowo i dopiero w zaawansowanym stadium choroby widać jego niszczące skutki. Czasem z powodu podobieństwa w pierwszej fazie, może zostać wzięte mylnie za łysienie plackowate. Najskuteczniejszą metodą diagnostyczną pozostaje biopsja skóry głowy oraz kliniczna ocena jej stanu. Nie zawsze uda się wykonać na czas te badania.
Dziedziczenie choroby
Wielokrotnie poodnoszono problem dziedziczenia. Czy można uznać, że łysienie bliznowaciejące występuje rodzinnie? Biorąc pod uwagę dostępne na dzień dzisiejszy badania medyczne oraz statystyczne, nie wydaje się to prawdopodobne. Wprawdzie zdarzają się wypadki, iż w danej rodzinie znajduje się więcej, jak jedna osoba chora na łysienie bliznowaciejące, ale to zbyt mało, by mówić o dziedziczeniu.
Rozeznanie staje się trudniejsze, gdy wchodzimy na płaszczyznę genetyczną. Wiadomo, że proste dziedziczenie objawia się tym, iż dziecko choruje na tę samą chorobę co jedno z rodziców. Czasem dziedziczenie może przeskakiwać co drugie pokolenia. O wiele trudniej udowodnić związki przekazywanych genów, gdy nie ma takiego dziedziczenia, ale istnieje możliwość, iż doszło do nieporządnych mutacji przy połączeniu genów rodziców. W tej sprawie wiemy zbyt mało, by orzec, że łysienie bliznowaciejące ma związek z takimi uszkodzeniami.
Jeśli jednak przyjmiemy roboczą hipotezę większości autorów, iż łysienie bliznowaciejące, które pojawia się już w dzieciństwie związane jest z wrodzonym niedorozwojem skóry, musimy założyć taką ewentualność.
Niezależnie od płci
Wiele osób słysząc pojęcie łysienie bliznowaciejące, na zasadzie generalizacji skojarzeniowej, myli je z typowym dla wielu mężczyzn łysieniem androgennym. Tymczasem jest to zupełnie inne zjawisko. Wprawdzie i w jedynym, jak i w drugim przypadku dochodzi do uszkodzenia torebek włosowych, ale łysienie bliznowaciejące powoduje w tym zakresie o wiele większe spustoszenie. Trudniej też się je leczy. Mamy bowiem do czynienia z poważnymi stanami zapalnymi skóry. Dotyka ono zarówno kobiety, jak i mężczyzn. W zasadzie w tym wypadku płeć nie ma większego znaczenia.
Wiek
Łysienie bliznowaciejące może przybrać różną postać i pojawić się w różnym wieku. W zasadzie rozróżnia się takie, które pojawia się w okresie dziecięcym oraz w wieku lat kilkunastu i u ludzi dorosłych. W pierwszym przypadku chodzi o wspomniany niedorozwój skóry, ostatni zaś dotyczy zwykle wpływu czynników zewnętrznych. Najmniej jak dotychczas wiadomo o przyczynach powstawania w drugim wypadku.
Skrócony opis
Trudno w skrócie opisać wszystkie odmiany w jakich objawia się łysienie bliznowaciejące. Wiąże się ono często z zapaleniem krwinek białych i w skrajnej postaci może doprowadzić nawet do nowotworów. Może pojawić się także chroniczny toczeń oraz inne powikłania, które ostatecznie niszczą mieszki włosowe. Generalnie wspomina się o podziale na pierwszorzędowe i drugorzędowe łysienie bliznowaciejące. Pierwszorzędowe atakuje bezpośrednio torebki włosowe, natomiast drugorzędowe jest związane z ogólnym stanem zapalnym, które w kolejnej fazie zagraża mieszkom.
Podobnie jest z przebiegiem choroby. Dla niektórych osób przebieg ten jest prawie niezauważalny i często zbyt późno zdają sobie sprawę z zagrożenia. W innych wypadkach łysienie bliznowaciejące będzie bardzo uciążliwe. Pojawiają się bóle i swędzenie. Nie można lekceważyć ani jednego, ani drugiego. Tylko lekarz po przeprowadzeniu kompleksowych badań skóry będzie w stanie zapobiec rozszerzaniu się choroby.
4,81_S