Łysienie androgenowe u kobiet
Posted on lis 09, 2009 under Łysienie androgenowe, Łysienie u kobiet | No Comment
W przypadku łysienia androgenowego u mężczyzn sprawa jest jasna: uwarunkowania genetyczne i aktywność androgenów w skórze powodują ten typ łysienia i w zasadzie nie ma mowy o żadnych innych czynnikach wpływających na wypadanie włosów (de facto czynniki takie również można zaobserwować, ale w ograniczonej liczbie przypadków). Jeśli natomiast chodzi o panie skomplikowane jest i samo łysienie i diagnozowanie przyczyn, łysienie androgenowe u kobiet miewa bardzo zróżnicowane podłoże. Z tego względu ostatnimi czasy odchodzi się nawet od stosowania ogólnego określenia, jakim jest łysienie androgenowe (alopecia androgenetica) na rzecz nieco innego nazewnictwa (łysienie typu męskiego / łysienie typu kobiecego).
Nie mniej jednak łysienie androgenowe u kobiet może być spowodowane androgenami (testosteronem i jego pochodną – dihydrotestosteronem). Podobnie jak u mężczyzn u pań dochodzi do minimalizacji włosów i miniaturyzacji mieszków. Jest to efektem utrzymywania się w skórze głowy wysokiego poziomu enzymu 5 alfa reduktazy.
Przebieg łysienia androgenowego
W typowym łysieniu kobiecym, tj. tym występującym najczęściej, wypadanie włosów ma charakter rozlany. Obserwuje się stopniowe przerzedzanie włosów w przedniej części skóry głowy. Coraz większe obszary skóry zaczynają prześwitywać spomiędzy włosów, a obszar łysienia powoli, acz nieubłaganie się rozszerza. Zazwyczaj grzywka pozostaje nieniaruszona, natomiast na potylicy włosy są znacznie gęstsze niż gdzie indziej na głowie.
Łysienie androgenowe (kobiecy typ łysienia) może też objawiać się skróceniem włosów tj. tym, że włosy nie dorastają już do swojej normalnej długości a ich przerzedzanie obserwuje się na końcach. Ten drugi wzór łysienia obserwuje się znacznie rzadziej.
Diagnozowanie łysienia u kobiet
Lekarze wciąż stosunkowo niechętnie zlecają wykonanie pełnych badań hormonalnych, aczkolwiek w przypadku łysienia kobiecego badania takie są niezastąpione choćby dlatego, że pozwalają wykluczyć zaburzenia w gospodarce estrogenami i choroby ginekologiczne. Wydaje się że typowość takiego łysienia i jego intensyfikacja w okresie menopauzy znacznie ułatwia diagnozę, a jedynie w stosunkowo niewielkim odsetku przypadków sięga się po badania endokrynologiczne.
Nie mniej jednak poza wywiadem i badaniem dermatologicznym wskazane jest przeprowadzenie rozpoznania pod kątem obecności tyreotropiny, niedoborów żelaza, pełnych badań krwi oraz poziomu hormonów. Bardzo dobrym narzędziem diagnostycznym jest też biopsja skóry głowy.
Łysienie androgenowe często współistnieje z innymi typami łysienia, a biopsja w tym przypadku pozwala rozwiać wszelkie wątpliwości i postawić pełną diagnozę.
2,6
Podobne artykuły: